Verslag EK Masters 2025
9-19/10/2025 : MADEIRA (EK Masters)
Eremetaal voor Nina en Timothy !
Acht van onze masters trokken naar deze Portugese archipel, te midden van de Atlantische oceaan, om er aan de Europese kampioenschappen deel te nemen. Onder heerlijke omstandigheden mochten ze er atletiek bedrijven (om en bij de 25°, over dag windstil, geen regen tijdens de competitie, …) en dat te midden van een schitterende natuur (vegetatie, zee, zicht op de bergen, …). Op de atletiekpiste en de kade langsheen de zee na, was er geen meter ‘vlak parcours’ te bespeuren, wisten onze ROBA’s te melden.
Danny Cresens was onze eerste clubgenoot die in actie kwam, meer bepaald op de 10kamp, en dat bij de M60. Hij scoorde fraai bij het verspringen, 4m57, hoogspringen, 1m38, en de polsstok, 2m50, maar liet naar eigen zeggen iets te veel punten liggen bij de loopnummers. Het liep helemaal mis in de discuskooi, waar hij plots 3 nullen liet optekenen … Zonder deze uitschuiver had hij ongetwijfeld een stuk hoger gestaan dan zijn 12° eindplaats nu. Maar geen getreur … want het werd een onvergetelijke belevenis voor hem.
Dirk Van Kerkhoven was samen met zijn atleten Diziana Vangoidsenhoven, Wim De Pauw, Joost Grymonpon en Timothy Convents naar Madeira afgereisd, en ook zij beleefden er heerlijke sportmomenten.
Dirk schudde er 2 seizoenbesttijden uit zijn mouwen, meer bepaald op de 1500m (5’33”62) en de 800m (2’34”52), en werd daarmee respectievelijk 10° en 9° bij de M60 mannen. Zeker gezien zijn verstoorde voorbereiding mocht hij hier best tevreden mee zijn. Zijn levensgezellin Diziana zagen we aan het werk op de 8km crosscountry race en de 10km op de weg, en als we Joost (onze verslaggever ter plaatse) mogen geloven liep ze telkens als 13° binnen in haar W50-race.
Wim trad bij de M50 aan op zijn klassieke afstanden, zijnde de 800m en 1500m, met als hoofddoel te schitteren op de kortste afstand. Net als bij Dirk was ook Wim zijn voorbereiding verstoord door fysieke ongemakken, en in de 1500m-reeks, waar meteen keihard werd gelopen, kwam dat ook bovendrijven. Wim liep er wel een seizoensbesttijd van 4’41”13, maar daarmee kon hij niet gaan aanschuiven voor het finaleticket.
Ook op de 800m werd er niet tactisch gelopen, want de heren kwamen halverwege door in 61”50. Tot pakweg 550m bleef onze ROBA-man in de kopgroep, met een passagetijd van 1’36” op de 600m, maar in de resterende 200m ging het licht stilletjes uit (36” over de laatste halve ronde), doch kwam nog uit op een seizoenbesttijd van 2’12”31.
Wie wel een finaleplaats wist te bemachtigen was Joost, en dat op de 1500m. In de reeks kwam hij uit op een 4’47”90-chrono, om nadien in de finale knap te eindigen als 10°, in een fraaie tijd van 4’36”59. Ook op de 800m scheelde het geen haar, of Joost dook er voor een 2° maal de finaleronde in. Met zijn 2’13”42 kwam hij ocharmen 56 honderdsten te kort voor wederom een finaleticket. Voor Joost werd het dus een sportief succes, met 2 besttijden dit seizoen, en één finaleplaats.
Wat een omgeving …
De man met de hoogste ambities was natuurlijk Timothy, die eremetaal wel zag zitten, daar op die mooie
Portugese archipel, een kleine 800 km voor de kust van Marokko. Zijn eerste optreden was op de rechtstreekse finale 1500m, en daar werd hij met een tijd van 3’58”63 naar een 6° plaats verwezen. Een verkoudheid, waarschijnlijk opgelopen in het vliegtuig, speelde zeker een rol. Dat was even ‘slikken’ voor onze topper, maar gelukkig stond 2 dagen later al de 5000m op zijn programma, en ditmaal eiste hij wel een hoofdrol op door knap 2° te worden bij de M35’ers, in een tijd van 15’04”70. Naast Timothy hadden we met Cedric Vandeputte nog een 2° sterk ijzer in het 20 lopers tellende vuur liggen, en gezien de fameuze zomer die onze Berlare-man had afgeleverd, werd er stiekem op extra eremetaal gerekend. Alleen bleek pijn in zijn voet & achillespees hem danig te hinderen, en werd het al snel duidelijk dat hij niet vrijuit over zijn mogelijkheden kon beschikken. Finaal zou Cedric als 8° binnenlopen, achter gasten die hij in normale omstandigheden nooit voor zich zou dulden. Kop op, beste Cedric.
Cedric en Timothy op de 5000m …
Timothy bleef gelukkig wel constant in 2° à 3° positie lopen, en liet een hele goede indruk na op de andere ROBA’s langsheen de zijlijn. Vooral zijn laatste 400m was ronduit indrukwekkend. Ondanks het ochtelijke uur (immers 28° in de namiddag) was Timothy bijzonder alert in de koers en rekende hij stiekem op zijn eindspurt. Bij het ingaan van de laatste ronde hing hij in 4° positie, maar één fameuze eindrush bracht hem dus finaal tot de zilveren positie, en alsook op onderstaande podiumfoto.
Proficiat, beste Timothy !
Als uitsmijter liep Timothy 2 dagen later nog de 10km stratenloop, waar hij 8° werd bij de M35, met een tijd van 33’11”. Mentaal was het de ‘koers teveel’, want na die medaille kon hij zich niet meer heropladen; zoals dat heet. Het parcours was daarenboven behoorlijk pittig (geen meter vlak!), onder warme weersomsgtandigheden, en na één van de vele hellingen was het vat echt af.
Wie we ook op de 10km baanwedstrijd zagen presteren was onze eigen Nina Lauwaert. We mogen zonder verpinken het woord ‘eigen’ terug in de mond nemen, want recent is ze tot onze grote vreugde keruggekeerd naar de grote ROBA-familie, waar ze eerder geruime tijd deel van uitmaakte. Hier in Madeira werd Nina finaal 3° op de 10km (beste W-35) in een tijd van 37’32”, achter 2 beresterke dames, zijnde de Britse Ellie Stevens en de Poolse Ewa Jagulska. Welkom terug, beste Nina !
rudy
