Grootse ROBA-prestaties, met Diego Van Looy op kop !

Er zijn zo van die dagen dat vanuit verschillende hoeken bijzonder fraaie resultaten binnenkomen op de redactie, waardoor je niet weet waar eerst te beginnen. Voorbije zondag was zo’n dag, waarbij de mails binnenstroomden, met de ene sportieve uitschieter na de andere.

In Eindhoven stond het Belgisch kampioenschap marathon op het programma, en een aantal ROBA’s startten er met ambities, zowel qua chronotijd als qua medaillekansen. Denken we bijvoorbeeld maar aan onze beresterke M-60’er Bart De Nijs, die hier met een nieuw clubrecord van 3u00’05” schitterend 3° werd in zijn leeftijdscategorie, en dus de bronzen plak om zijn hals mocht ontvangen. Er zijn oprecht weinig masters die zo punctueel met hun voorbereiding bezig zijn als deze BETA-man, trainend bij Michael, maar wiens roots wel in het Antwerpse liggen. Bart, als je een foto hebt van deze wedstrijd, geef hem aub door hé ! Sofie Fierens, die onder de vleugels van Wim traint, wist bij de W-50 zelfs zilver binnen te halen, en ook zij deed dit via een nieuw clubrecord van 3u29’02”. Net als Bart was ze met de nodige ambities naar Eindhoven afgezakt, met een tijd van 3u10’ à 3u15’ in gedachte. Alleen verleende de maag niet direct haar medewerking, en al snel had onze lerares LO door dat die vooropgestelde chrono hier geen haalbare kaart was. Naarmate de wedstrijd vorderde nam het ongemak toe en werd het een ‘karakter-race’, met afzien en verstand op nul. Kortom Sofie weet dat er qua tijd nog meer in zit.

Dikke proficiat, beste Bart en Sofie !

Nog een aantal andere ROBA’s hebben hun verhaal ingestuurd, zodat we het kunnen opnemen in dit verslag, en één van hen was Wouter Simons. ‘Het was niet mijn beste marathon’ zei hij meteen, en hij dankte ondermeer Tommy Kinders die lang op fraaie wijze het tempo van 3’20” bleef opleggen, samen met Laurent Bierinx en Laurens Verlinden. Aan km 26 begon dan ook nog de hamstringspier wat tegen te pruttelen, waardoor verder ‘kracht zetten’ toch wel lastig werd. Finaal lag de 9° Belgische eindpositie op hem te wachten, met een tijd van 2’24’11”.

Doch Wouter begon zijn schrijven richting de reactie met een ruime waardering voor de nieuwe Belgische kampioen, namelijk zijn clubmakker Diego Van Looy. In het verslag van de VAL hadden ze het over een ‘ietwat verrassende winnaar’ , maar wij wisten al een tijdje welk vlees we met hem in onze clubkuip hebben. De temperatuur was oké, maar aan de startzone stond er pittig wat wind. Daar er geen hazen voorzien waren, wat Diego al vooraf wist, zat er niets anders op dan direct met zijn eigen tempo in te zetten, en dat lukte wonderwel de ganse race. Tot km 30 had Diego met Andy Keymolen nog een rivaal voor de Belgische titel in zijn zog, maar de ‘tegenwind’ zorgde ervoor dat de man met de ‘meeste inhoud’ zou zegevieren, en dat was duidelijk die atletisch gebouwde man in onze clubkleuren. Diego loste niet alleen zijn laatste Belgische rivaal, maar ging ook nog eens 3 Kenianen oprapen in de eindfase. Kortom, achteraf hoorden we daar hetzelfde verhaal opborrelen als bij Bart en Sofie … ‘met een groep om me heen, bij windstille omstandigheden, op een op en top snel parcours … gaan er zeker nog minuten af !’ was de directe conclusie van onze kersverse nationale kampioen ! Zijn nieuwe besttijd van 2u18’18” prijkt nu in ieder geval in onze clubrecordtabellen, zowel in die van ‘alle catg’, als bij de M-35’ers ! In de totaaluitslag werd hij knap 4°, na 3 ander Oost-Afrikanen !

DIKKE PROFICIAT, BESTE DIEGO !

Het regende werkelijk clubrecords voorbije zondag, daar in de Noor-Brabantse industriestad. We maken even de sprong naar de halve marathon, want die werd er ook gelopen, en bij de dames konden we uitpakken met een ROBA-zege van Nina Lauwaert. Het werd voor haar een dag vol emotie, enorm veel afzien, maar ook doorbijten, en finaal de beloning van een zege mogen binnenhalen. Zonder al te veel zelf opgelegde druk stond ze aan de start, en al snel sloot ze aan bij het groepje rond Eline De Jong, die mikten op een tijd van 1u16’. De felle wind speelde ook parten, en tweemaal moest Nina de rol lossen, maar met haar gekend ‘karakter’ sloot ze ook weer telkens terug aan, mede door de aanmoedigingen van haar vader, alsook trainer Bart Raes. Die aanmoedigingen deden wonderen, en Nina nam finaal zelf het heft in handen, met een zij–aan–zij–gevecht als schitterend resultaat, temidden van al die vele supporters langsheen de straten in het centrum van Eindhoven. Ter hoogte van de laatste bocht plaatste ze nog een finale versnelling, en die was er te veel aan voor Eline De Jong. Door de zware inspanning was Nina het chronogevoel even kwijt, en dacht ze dat ze nog steeds op een schema zat van om en bij de 1u16’. Groot was dan ook de vreugde toen ze afklokte in … 1u14’49″ ! Meteen tranen van vreugde, maar ook van dankbaarheid voor het er ‘terug op niveau staan’, na die moeilijke voorbije 24 maanden… We zijn blij dit te mogen ‘zien gebeuren’ , en met vreugde passen we de recordtabel aan bij zowel ‘alle catg’, als die van de W-35’ers. Knap gedaan, Nina …

Met het goud van Diego, zilver van Sofie en brons van Bart, waren we nog niet aan het eind van ons bobijntje, want ook Karen Van Proeyen was naar Eindhoven afgezakt, en dan weet je meteen dat er mogelijk eremetaal in de lucht hangt. Dat was in ieder geval haar uitgangspunt, naast het weer neerzetten van een goede chrono natuurlijk. Haar trainingen verliepen goed na de vorige wedstrijden, en dat zette zich meteen verder, dat ‘goed gevoel’ tijdens de eerste helft van de koers hier. Karen liep lang als derde vrouw met alle buitenlanders bij. Maar het gebrek aan een echte haas begon zich te voelen, en ze viel tussen groepen in, waardoor ze bijna continu alleen tegen de wind moest opbeuken. Bij 28km moest Karen nog de Waalse atlete Elise Van Colen laten passeren, maar aan de finish zagen we een gelukkige dame afklokken in 2’40’32”, niet alleen een nieuw clubrecord bij de W40, maar ook een bronzen plak bij de dames ‘alle catg’ op deze nationale titelstrijd, als beste Vlaamse, en natuurlijk ook goud bij het W40-podium. Deze achteraf ‘tevreden’ Karen is duidelijk nog niet aan haar ‘sportief pensioen’ toe … Knap gedaan, beste Karen !

Met het verder doorlopen van de uitslag kwamen we ook nog Maarten Wouters tegen, en dat met een tijd van 3u50”29 achter zijn naam.

Een kleine 275 noordelijker was nog een ROBA-man aan het werk, meer bepaald Yorick Van De Kerkhove, die in Groningen ieder jaar een graag geziene gast is voor de ‘4 mijl-loop’ aldaar. Dit is zowat zijn klassieke seizoensstart, en meteen ook een ‘eerste test’ richting het aankomende crossseizoen. We laten hem even zelf aan het woord … ‘Al vrij snel na de start waren we met een groepje van 5 atleten weg (met naast mijzelf Kobe Hermans, Mike Foppen, Nik Lemink, en Elhassan Moujahid). Het tempo werd er flink opgelegd door Mike Foppen en de Marokkaanse atleet. Na 4 km stapte die laatste uit na een fameuze versnelling, welke iedereen heel veel energie kostte. Daarna was het zaak om zo lang mogelijk mee te gaan tot da finish. 800 à 900m voor het einde plaatste Mike een aanval waarop ik probeer te reageren maar de groep van 3 moest laten gaan. Uiteindelijk kwam ik als 4de over de streep in een tijd van 18’00” (2’47”/km gemiddeld) waar ik zeker tevreden mee was. Dit was mijn snelste 4 mijl ooit en dit op alleen maar basistrainingen’.

Yorick heeft zijn trainerswissel dus duidelijk goed verteerd, en zijn zelfvertrouwen staat dus zondermeer op een hoog niveau. Zij die nu uitkijken naar zijn eerste optreden op Vlaamse bodem kunnen we melden dat ze nu al volgende zondag in Berlare (CrossCup relays) op hun wenken worden bediend, want onze topper bij de mannen zal er van de partij zal zijn.

Rudy