3x brons, 1x zilver en 3x goud !
Met een rijke oogst van 3x brons, 1x zilver en 3x goud werden onze aanwezige ROBA-supporters in de watten gelegd daar in de druilige Pallieterstad. En de score had nog mooier kunnen uitpakken, want 4 van onze atleten finishte op de minst dankbare 4° stek. Onze collega’s van de lokale club hadden de weersomstandigheden echt niet mee, met om de haverklap een portie regen, die vooral bij de spurt- en kampnummers roet in het eten kwam strooien. Denken we bijvoorbeeld maar even aan de polsstokspringers die onder zulke omstandigheden het beste van zichzelf moesten geven. ‘Petje af’ dus voor onze 2 sterke juniors Thias Van Rompaey en Stan Vertommen die de rust wisten te bewaren, en sterk voor de dag kwamen, ondanks de afwezigheid van hun vaste ‘redder in nood’, trainer Nathalie. Op een familiefeestje zat ze ongetwijfeld haar nagels af te bijten, niettegenstaande ze iedere sprong via de papa’s kreeg doorgestuurd. Zelf had ze trouwens voor een schitterende ‘vervanging ‘gezorgd, zijnde DCLA-collega Hanne, die de jongens met hand en tand bijstond. Thias liet een aantal knappe sprongen optekenen, ondanks die omstandigheden, en zou finaal opklimmen tot een seizoensbestprestatie van 4m50, hier goed voor positie 4. Vooral het feit dat hij weer ‘pijnvrij’ kon springen is een fameuze boost. Toen onze HERA-man die hoogte wist te pakken, had hij nog uitzicht op de bronzen plak, maar de Waalse atleet Loïc Deloyer, lid van Herve, overschreed de lat ook nog op 4m60, en dat bleek ditmaal een brug te ver voor onze sympathieke ROBA-knaap. Ook de zilveren medaille verdween over de taalgrens, via Lucien Rausin richting Braine-Waterloo, en dat dankzij zijn gelukte 4m70-sprong, bij poging twee. Het goud hing tot vreugde van onze supporters rond de nek van Stan te bengelen, en daar was hij heel tevreden mee, al laat hij zoiets nooit expliciet merken aan de buitenwereld. Bij de eerste sprong over z’n aanvangshoogte van 4m60 was de stok blijkbaar ‘te slap’, maar daarna ging het foutloos verder over 4m75 en 4m90. Afscheid nemen als junior, en dat met de Belgische titel; hoe mooi kan het zijn ! De kers op te taart, de 5m05 nog binnenhalen, lukte hier nog niet, maar dat is meteen het eerste streefdoel voor aankomend seizoen, wanneer de aanloop in ‘14 pas’ op punt staat en hij naar langere stokken kan overstappen. Er is dus zeker nog (heel) wat marge, zoveel is duidelijk. Nogmaals ook een dankwoordje aan Hanne, die Stan kent van de DCLA-polsstokgroep, waarmee hij tijdens de week, in Leuven, samen traint. ‘Clubgrens overschrijdende initiatieven’, zulke samenwerking moeten we koesteren. Niet vergeten dat Stan dit alles koppelt aan pittige studies, en via een fraai geslaagde 1e zit, zich dus zorgeloos en optimaal kon voorbereiden op dit kampioenschap, getuige ook de 5m01 van vorige week. Respect Stan, en dank voor die mooi gouden plak !
Datzelfde respect gaat natuurlijk ook uit naar onze 2 andere ‘gouden’ ROBA’s, niet alleen omwille van die fameuze zege, maar ook en vooral … de ‘wijze waarop’ ! Onze 2 jonge dames in kwestie, Jolente Alen en Noor Peeters, stonden vooraf via hun chrono’s al getipt als potentiële kanshebbers op winst, en die extra druk op hun frêle schouders bleken ze hier met verve te dragen. Beiden namen ze meteen het heft in handen, Jolente op de 800m, Noor op de 1500m, en de rest van het deelnemersveld moest hun opgelegd tempo letterlijk ondergaan. Na een ‘verkenningsronde’ voerde Jolente stilaan het tempo op, en een kleine 200m van de meet stak ze er nog een pittig tandje bij, waarbij alleen nog de Zwijndrechtse Phebe Van Lokeren bleef aandringen. Dat had dit meisje beter niet gedaan, want in de finale rechte lijn kreeg ze de rekening gepresenteerd, en zakte ze nog weg naar positie drie. Met een 2° ronde van 65’ in de benen, en 2’18”03 als eindtijd, versmachtte Jolente de voltallige concurrentie, en mocht ze even later in een uithoek op het terrein het goud in ontvangst nemen. Ook Noor greep dus meteen naar de kop, en zou het gedroomde scenario niet meer uit handen geven. Eén na één moesten ze buigen voor haar progressief opgedreven tempo, en toen de laatste rivale op een kleine 80m van de meet ook de rol moest lossen zagen we een alleszeggend glimlachje ontstaan op Noor haar aangezicht. De 4’40”47-chrono was hier dus voldoende voor het mooiste eremetaal. Toen de jongere zus Fien haar meteen kwam omhelzen , bleef dat natuurlijk niet onopgemerkt bij de commentatoren van het livestream-gebeuren. Dikke proficiat, beste Jolente en Noor, voor jullie schitterend optreden !
Opvallend hier in Lier waren de vele blije ROBA-gezichten onder onze atleten, losstaand van het al dan niet behalen van een medaille. Oscar Mues bijvoorbeeld, die hier zijn vele trainingsuren zag omgezet worden in 2 mooie PR-resultaten op de 100m, knappe 11”22, en de 200m, waar hij de klok liet stilvallen op 22”63. Robbe Carchon was met zijn 11”35 en 22”90, een seizoensbeste op die 200m, van zeer nabij getuige van het knappe dubbele optreden van zijn trainingscollega. Oscar gaat stilaan maar zeker zijn horizon verleggen naar de 400m, waar hij dus die andere aangename kerel, Robbe Van Rompuy, tegen het lijf gaat lopen. Hier kwam Robbe bij de beloften uit op een chrono van 50”57, waarmee hij zijn knappe eerste zomercampagne op dat nummer zeer fraai afrondde. Met deze chrono lag de 9° plaats hier op hem te wachten
Bij wie we ook een mooie, tevreden glimlach zagen opborrelen was Noa Joos, en dat deed echt deugd bij de ROBA-volgers. Na toch enkele maanden van twijfel bij zichzelf zagen we hier weer de Noa zoals we ze graag bezig zien, sierlijk lopend met een slotoffensief om ‘u’ tegen te zeggen. ‘Ik voelde de laatste dagen beterschap op alle vlakken’, zei ze achteraf, en ja dat zagen we hier voor onze neus ook gebeuren. Op zulke overtuigende wijze je seizoen afsluiten, en dat met een knappe 25”09-chrono op de 200m op zak, ja dat doet ongetwijfeld erg veel deugd. Die chrono was hier finaal goed voor de 5° eindplaats bij de juniors. Ook Inte Wouters nam die afstand voor haar rekening, 28”15, nadat ze veel eerder op de dag ook al het openingsnummer, de 100m, afwerkte in een tijd van 13”52. Geen evidente opdracht, zeker niet gezien de grillen van moeder natuur.
Niet alleen de regen stelde de atleten op de proef, maar ook de wind deed vanaf het middaguur gekke toeren, daar in de nabijheid van de Nete, en daar kan Marie Vermeulen over meepraten. Ondanks een overduidelijke valse start net naast haar in de reeksen, liet ze zich niet uit het lood slaan, en werkte die eerste race succesrijk af in een uitstekende 100mH PR-chrono van 14”40, en dat bij een lichte tegenwind van -0,4m/sec. Hier putte ze zoveel positieve energie uit, dat die natte piste haar niet in het minst deerde, want in de finale deed ze er zelfs een schep bovenop met een beresterke 14”11 ! Alleen gaf de windmeter tot ieders verbazing + 2,2m/sec aan, waardoor die puike toptijd dus net niet homologeerbaar is. Doch deed dit niets af van de vreugde op het gezicht van deze altijd hardwerkende dame, wiens trainingsinzet hier finaal dus letterlijk werd ‘verzilverd’ met een machtig mooie 2° plaats. Iedereen, ja werkelijk iedereen, gunt deze lieve meid zulke fraaie kers op de taart. Dank voor het mooie zilver, beste Marie !
En nu we toch bezig zijn met ‘gelukkige ROBA’s’ op te sommen kunnen we daar meteen het duo Charlotte Coenen en Lotte Huenaerts aan toevoegen. Charlotte hoopte stiekem op een nieuwe PR-tijd, en als we de livestream-beelden van net voorbij de finishlijn analyseren zien we een intens gelukkige jonge dame, die in een fractie van een seconde het scorebord begluurt, en nadien haar vreugde de vrije loop geeft. ‘Ik ben mega-content’ , was haar eerste reactie, en daar had ze alle reden toe. Niet alleen liep ze een beresterke 200m, met een overduidelijke winst in haar reeks, mede door knap bochtenwerk, maar vooral die 25”65-chrono op het scorebord was een enorme ontlading. Het feest werd natuurlijk helemaal compleet toen ze even later vernam dat slechts 2 dames sneller waren in de andere reeksen, en ze dus haar opwachting mocht gaan maken aan het ereschavotje voor de bronzen plak ! Schitterend beste Charlotte !
Datzelfde fraaie eremetaal hing ook om de hals van Lotte, die via een perfect uitgebalanceerde 400m-race in de rechte lijn naar de 3° eindplaats liep bij de juniors dames, met een tijd van 59”78. In dezelfde race zat ook haar clubgenote Anneline Smets, meer bepaald in de buitenbaan, en opgezweept door de dame net achter haar, schoof Anneline netjes mee tot pakweg de 270m. Daar voelde ze dat de benen al stilaan aan het ‘vollopen’ waren (verzuringsgevoel) en verstandig als ze is wist ze toen al dat het moeilijk ging worden in de laatste rechte lijn. De voorbije 2 weken was ze wat ziek geweest, en ook in Kessel-Lo (BK alle catg) moest ze ter plaatse nog afhaken (kniepijn), kortom, geen ideale voorbereiding op dit titeldebat. En wat ze vreesde gebeurde ook, het niet meer kunnen doorduwen in die laatset 60m, waardoor het ‘werken’ wordt… Lotte van haar kant kwam daar echt tot ontbolstering, en wist het tempo aardig vast te houden, met de mooie bronzen plak als beloning. Proficiat beste Lotte, en voor Anneline, die dus 4° werd, kop op, geen man over boord, en met die besttijd van 57”88 (10° jaartijd !) ben je alweer verder opgeschoven als ‘vaste waarde’ binnen de club.
In het begin van dit verslag zeiden we het al, maar liefst 4 ROBA’s vielen net buiten het podium. Naast Anneline en Thias zagen we ook Sten Van Ouytsel, Lotte Van Vlasselaer op die minder aangename 4° plaats eindigen, en dan is er altijd wel een beetje dat ‘dubbel’ gevoel. Sten startte op de 800m, en we kennen hem als de man die een neus heeft voor ‘positie kiezen’, iemand met veel tactisch inzicht. Deze maal leek hem dat niet te lukken want zowel in de eerste ronde als in de laatste 400m kwam hij enkele malen ‘vast te zitten’, met tussentijds tempoverlies, en nadien natuurlijk extra corrigeerwerk. Als je ziet wat hij de laatste 80m nog uit zijn benen schudde, ja dan hoorde hij echt wel op het erepodium te staan, en zijn eigen eerste reactie na de meet, 1’56”14, gaf ook aan dat hij meteen bij zichzelf ook die analyse maakte. Nu uitkijken naar een meer dan verdiende portie relatieve rust, beste Sten, en dan samen met uw trainer Dirk in de winter terug de basis leggen voor een uitstekende zomer in 2027.
Lotte van haar kant werd dus ook 4°, al zag het er tot net voor de laatste horden naar uit dat de 5° eindpositie hier voor haar was weggelegd. Alleen kwam daar een dame van CABW (hing 2°) zwaar ten val, waardoor die 4° plek op een schoteltje aan onze ROBA-dame werd aangeboden. In de reeks kwam Lotte uit op een mooie 15”72-chrono, een tijd die ze in de finale niet wist te verbeteren. Hetzelfde geldt trouwens ook voor onze 2° dame in koers, Benthe Leysen, die in de reeks mooi weerwerk leverde, met een PR-tijd van 17”78, en daarmee mocht ook zij mooi een 2° maal aantreden. In de finale wist ze zich evenwel niet te verbeteren. Tussendoor zagen we Benthe ook de speer hanteren, en haar 30m05 bij de 4° poging was finaal goed voor de 8° plaats.
Benthe was niet de enige ROBA-dame aan de speerstand, want bij de juniors had ook onze Suzanne Nagels een selectie weten af te dwingen. Zij viel net buiten de top-8, dus maar 3 pogingen, en naar haar eigen zeggen waren de dienstdoende scheidsrechters er wel snel bij om bij haar 1° en 3° poging de rode vlag te hijsen (= ‘geen merkpunt’ …). Die 23m65 bij de enig ‘aanvaarde’ poging was dus onvoldoende voor nog 3 extra pogingen, en ook haar aanwezige trainer Bram moest zich daarbij neerleggen.
We begonnen dit verslag met een ex-meerkamper, zijnde Stan, en we eindigen ook met een ex-meerkamper, namelijk onze speerwerper Kobe Coenen.
Naast dat verleden als meerkamper hebben ze nog een 2° iets gemeen, namelijk dat ook Kobe een uitstekend student is. We weten, ondermeer via zijn Pa (ook zijn grootste fan) dat Kobe keihard trainingswerk aflevert, daar in het Gentse, maar recent weer geremd werd door een spierkwaal (bovenbeen), wat natuurlijk de aanloopfase bij het werpen fameus hypothekeert. Hij verscheen hier als de nummer één op de jaarranglijst, 63m98 eind juni in Mechelen, en dus alweer kanshebber op goud. Alleen als je niet vlekkeloos perfect kan aanlopen, en je alles uit de schouder en het bovenlichaam moet halen, wordt het natuurlijk een moeilijke opdracht. Bij zijn 4° poging kwam Kobe nog uit op een 58m98, maar dat bleek finaal onvoldoende om het duo Lukas Sarrazyn en Seppo Pauwels achter zich te houden. De eerstgenoemde, aangesloten bij Roeselare, kroop met 64m23 nu ook nog voorbij onze ROBA-topper op de jaarranglijst. Brons dus voor Kobe, maar we beseffen maar al te goed dat deze doorwinterde competitieman ander eremetaal in gedachte had.
Beste Kobe … nu de spieren aub herstel aanbieden, en dan er weer 100% tegenaan, net zoals wij u 100% blijven steunen!
Rudy