1x goud, 4x zilver en 3 x brons !
Als we de aanwezige speakers mogen geloven, alsook de mensen van de livestream-team, was ROBA het grootst aanwezige team, met 28 deelnemers. Dat gaan beginnen uitpluizen of dat klopt is monnikenwerk, daar de vroegere diagrammen niet meer worden prijsgegeven via ‘atletiek nu’ (waarom in Godsnaam !). Wat we wel hebben opgezocht is de medailleverdeling natuurlijk, en ook daar prijken we geheel bovenaan, met 8 stuks.
Slechts 8 clubs behaalden 5 medailles of meer, zijnde RAM, DCLA, STAX, LYRA-Lier en RIWA, met ieder 5x eremetaal, 6 stuks voor AVT en Seraing, en dus netjes 8 medailles voor ons eigen ROBA-team. De Oost-Brabantse regio boerde niet slecht, want naast die fraaie score van onze Leuvense vrienden, wisten ook onze goede collega’s van RCTienen nog 3 podiumplaatsen te versieren. Met de keuze voor het stadion in Luik waren we heus tevreden, niet alleen is dat qua afstand nog best doenbaar vanuit onze 3 thuishavens, maar daarenboven is het een gezellig stadion met alles erop en eraan. Het enige wat deels ontbrak was die intense kampioenschapssfeer, maar daar hadden de organisatoren geen schuld aan.
Het ‘snakken naar het einde’, waarbij zo’n titelstrijd de kers op de taart zou moeten zijn, leek dit jaar bij vele jongeren wel erg intens. We beseffen het maar al te goed, de wereld is immens veranderd ten opzichte van pakweg 30, 40 jaar geleden (de 8 weken zomerverlof zitten volgepropt met allerlei diverse activiteiten, trouwens stuk voor stuk zeer begrijpelijk …), maar wat niet veranderd is blijft het ‘tijdskader’ waarbinnen je als trainer verondersteld wordt te werken, want die titelstrijd prijkt nog steeds aan het eind van die fameuze 8 vakantieweken, waarin ondertussen de ‘levensdeuren’ open staan voor al die jonge mensen, en geef ze meer eens ongelijk.
Als de zomer van 2026, met al zijn hitterecords, het ‘nieuwe normaal’ gaat worden, dreigt de druk op het voorjaar (half april, mei, 1° week juni) nog te vergroten, want weekendmeetings (lees ‘lopen tijdens de hete daguren’…) zullen er letterlijk op ‘natuurlijke wijze’ tussenuit vallen. Kleine avondmeetings komen nu reeds alsmaar meer onder druk te staan (afbrokkeling interesse) , waardoor de vlucht naar de top-avondmeetings (Lier, Oordegem, Leuven, Ciney…) nog zal toenemen, en alsmaar meer lopers ’s nachts de spikes mogen aantrekken., wat trouwens nu al volop het geval is. Waarom de maand september niet koesteren (terug school, dus terug ‘regelmaat’, heerlijke nazomerse omstandigheden, …) als topmaand, waardoor je aan de ‘evidente relatieve rustfase tijdens de juni-examens, nog een stressvrij verlengstuk kan breien in de snikhete julimaand, waarbij er vaak meer trainers op de clubtrainingen rondlopen dan atleten …
Genoeg gezever, terug naar de naakte feiten in Luik waar onze jongens en meisjes naar best vermogen de clubkleuren verdedigden. 8 medailles dus, maar daarvoor hadden we slechts 6 toppers nodig, want 3 van hen stonden 2x aan te schuiven aan het erepodium, dat ook ditmaal niet meer binnen de pistezone was opgesteld. Op de 3000m bij de scholieren meisjes wist Jana Nulens op schitterende wijze de bronzen plak binnen te halen. Na nog geen halve ronde lopen muisde ze er samen met het duo Fran Van Hollebeke en ARCH-atlete (= Ciney) Lucie Widart meteen vandoor, en lang vocht ze om de zilveren medaille met die Waalse concurrente. Tijdens de laatste fase van de koers moest Jana dat meisje laten gaan, maar het brons hing toen al 2km lang figuurlijk om haar hals. 3° op het kampioenschap van Vlaanderen en 3° op het Nationaal kampioenschap … geen mottig resultaat als je het ons vraagt … SCHITTEREND, beste JANA !
Om de ’mannelijke inbreng’ kracht bij te zetten, kunnen we gelukkig ALTIJD rekenen op onze alleskunner Luka Schoolmeesters, die na zijn nationale titel meerkamp (Turnhout), en Vlaamse titel verspringen (Oordegem), hier weer op medaillejacht was, ditmaal op de 110m horden en het polsstokspringen. Langsheen de lijn stonden Peter en Nathalie om hem met raad en daad bij te staan, en dat leverde alweer eremetaal op. Op het hordennummer scoorde hij al hoge ogen in de reeks, 14”50, maar in de finale verliep het echt bijzonder vlot met een nieuwe PR-tijd van 14”10, alleen voorafgegaan door de Gentenaar Jan Geirnaert. Daarmee herhaalde hij zijn 2° plaats die hij op zaterdag al had binnengehaald, maar dan aan de polsstokstand. Met een nieuwe PR-hoogte van 4m45, verbeterde hij zich met maar liefst 25cm ! Grenzeloos respect, beste Luka, met die 2 extra zilveren medailles op uw nachtkastje !
Keren we even terug naar die 110m horden, want naast Luka zagen we daar ook Desmo Dirkx, Rune Happaerts en Lukas Dirkx op de baan verschijnen. Voor Rune was het trouwens als het 2° optreden daar in de vurige stede, want op zaterdag miste hij met een 9° stek net de finale, maar wel met een fraaie PR-chrono van 59”62. Na zijn tijdelijke inactiviteit (sleutelbeenfractuur) voorbije vakantie oogde hij vastberaden om hier zijn seizoen in schoonheid af te ronden, en met een 2° PR-tijd van 15”77, ditmaal op de 110mH, slaagde hij er wonderwel in. Knap vent ! Desmo, 16”48, en Lukas, 18”26, moesten zonder pardon hun meerdere erkennen in hun HERA-clubgenoot.
Niet alleen Rune maakte de dubbel op de hordennummers, ook ons cadettenduo Milla Mergaerts en Anna Brück zagen we die pittige combinatie afwerken. Op de 300mH zaten ze in dezelfde reeks, en beiden deden ze één mindere hordenpassage. Milla zat al bij de 1° horde even niet lekker in koers, en Anna, die daardoor in het spoor kwam van haar vriendin, maakte hetzelfde mee, maar één horde verder. Met een tijd van 50”18 voor Milla en 52”36 voor Anna bleven ze wat onder hun eigen verhoopte resultaat. Ook na de 80m H , met een 12”77 voor Milla en 13”63 voor Anna, zagen we niet meteen intens blije gezichten daar aan de finishlijn, en dan is een trainer als onze Inge de gedroomde figuur om alles terug in het juiste perspectief te plaatsen.
Voor een aantal Roba’s werd het dus niet de verhoopte kers op de taart, maar ook dat hoort nu éénmaal bij die harde, doch doodeerlijke sport die atletiek heet. Een mindere dag, aanslepende kwaaltjes, brute pech, ja het telt allemaal mee. Aron Ginkels heeft talent zat, maar als het lichaam al een ganse zomer wat tegensputtert, ja dan lukt het niet. Dubbel spijtig, want Aron koppelt die ‘klasse’ aan ‘inzet’, maar zelfs die combinatie moet het afleggen tegen een lichaam dat in een natuurlijke groeispurt zit, en eigenlijk roept ‘doet het even rustig aan aub’, wat finaal uitpakt met 3 nullen bij het polsstokspringen. Kop op Aron, want één zaak is zeker … dat groeien is een tijdelijk gebeuren, uw talent niet.
Diezelfde boodschap geldt ook voor onze 1500m-man Bent Artoos, die na een werkelijk schitterend seizoen hier graag wilde scoren, maar de knieperikelen van de voorbije weken roet in het eten kwamen strooien. Op 1 jaar een kop groter worden is zondermeer nuttig als je met vrienden en vriendinnen een dagje uit gaat, maar bij de gemiddelde halve fond/fondloper durft dat al wel eens opspelen, en dan baal je als die kniegewrichten zich beginnen te moeien met je trainingsschema, net in de maand augustus. Deze ene koers, met een 4’32”46-chrono in de uitslag, doet absoluut niets af van de schitterende tijden die hij onder onze neus schoof de voorbije zomer. Ook Robbe Vandamme en Tobias De Vos ‘lieten het lopen’ hier tijdens hun 800m-race, maar ook bij hen doet deze koers volstrekt geen afbreuk aan de knappe PR-tijden die beide jongens voorbije vakantiemaanden lieten optekenen. ‘Het vat was gewoon leeg’ zei onze sympathieke Robbe achteraf, en Tobias zat op maandag alweer bij de kiné, met zijn opspelende hamstring. Jonas Behaeghel was vorige week nog wat ziek geweest, maar dat nam niet weg dat hij hier in Luik fraai voor de dag kwam, en nog een puike 4’06”63 uit de mouwen schudde. Trainer Filip kon hier best mee leven, en terecht. De enige mannelijke afstandloper die achteraf echt happy was bleek onze Liano Verstraete te zijn, die hier op de dag van de waarheid zijn 800m PR-tijd op knappe wijze nog aanscherpte tot een 2’02”78-chrono. Zijn coach Tom kende dus op enkele minuten tijd de 2 gevoelens die oh zo eigen zijn aan het trainerschap … meeleven met de vreugde en opvang van het verdriet…
Ook bij de meisjes zagen we beide gevoelens de revue passeren. Tille Willem liet in haar 800m-koers, 2’23”16, terug haar gekende eindschot zien, en zou finaal als 9° net buiten de top-8 vallen na de 3 reeksen. Kortom een mentale opsteker richting de wintercampagne, waar ze voor het eerst als scholier zal uitpakken. Ook Mona Vandeninden zal aan Luik goede herinneringen overhouden, want op zaterdag wist ze een extra optreden in de finale af te dwingen, en daarin kwam ze als 5° beresterk uit de strijd, met een nieuwe PR-tijd van 58”15 ! Op de 800m was Nette Maes van de partij bij de scholieren, en zij overklaste in de eerste reeks de voltallige concurrentie, door vanaf de eerste meter de kop te pakken, en deze niet meer af te staan. Sterk gelopen dus, 2’27”90, maar toch gemengde gevoelens achteraf, door dat totale gebrek aan initiatief van de rest van de dames, en een recordverbetering er wel degelijk had ingezeten, mits die hulp natuurlijk.
Bij de 1500m hadden we zelfs 2 dames in de finale rondlopen, zijnde Joke Tytgat en Sanne Geets, en ook hier zagen we achteraf de emoties alle kanten opgaan. Bij Sanne was de situatie erg klaar en duidelijk, want zij liep hier zondermeer haar beste wedstrijd van de voorbije zomer (goede positionering, opschuiven waar nodig, alert reageren, …), die ze bekroonde met een knappe PR-tijd van 4’50”55, en fraaie 7° plaats. Exact 5” voor haar, 4’45”54, liep Joke binnen, als 2° en dus eigenaar van de zilveren plak, alleen werd die positie door Joke niet op gejuich onthaald, en deze maal begreep ondergetekende het ook enigszins. Ze werd er geklopt door een atlete vanuit het verre Arlon, die hier in onze contreien zeer weinig komt lopen (vooral eigen regio + het Groot Hertogdom) en die qua stijl en uitstraling niet in de buurt komt van onze ROBA-atlete, maar wel al wel toptijden op haar PR-lijst heeft staan. Net daardoor zorgde dat bij Joke voor verwarring en ontreddering , en wat haar bij wijze van spreken de benen afsnoerde. Ook trainer Dany zag het vanop de zijlijn gebeuren, met een laatste rechte lijn waarin haar gekende blitz-finish ditmaal geheel achterwege bleef. Kop op, Joke, nu terug een ‘normale’ winter afwerken (blessurevrij), en dan is de basis gelegd voor een volgende zomer, waarin we die Luxemburgse hoop aan diggelen zullen lopen …
Met het net genoemde zilver van Joke, het 2x zilver van Luka en het mooie brons van Jana, zijn we al een eind opgeschoten, maar hebben we dus nog 4 stuks te gaan. Er zijn nu eenmaal nog ‘zekerheden’ in het leven, en binnen ROBA luisteren die naar de naam Ella Hauquier en Fien Peeters. Wat voor een maand augustus hebben beide dames beleefd, jongens toch …
In Oordegem, tijdens het KVV, dwongen ze al zo veel respect af, en hier was dat niet anders. Beide meisjes wisten in de reeksen al met de nodige ‘uitstraling’ uit te pakken, al was dat in het geval van Fien op de 100m vooral in de laatste 15m. Met een 7° tijd dook ze de finale in, maar daar worden de knikkers natuurlijk pas echt verdeeld, en dan zie je die mentale sterkte weer meteen de overhand nemen. Ook hier in die finale was het wederom achtervolgen geblazen, maar op indrukwekkende wijze dook ze de laatste 10m in en via haar ondertussen gekende ‘smijten over de meet’ pakte ze nog de bronzen plak, in 12”18, welke gekoppeld ging met een vreugdekreet die gans de Naimette Arena vulde. Alleen haar eigen clubmakker Ella, en supertalent Maya Wintquin bleven buiten schot. Met een seizoensbeste chrono van 12”11 en de knappe zilveren medaille stond ons HERA-meisje natuurlijk ook te glunderen daar aan de finishlijn. Ella haar weekend kon echt niet meer stuk, want op de dubbele afstand, de 200m, kaapte ze in een nek-aan-nekspurt met Janne Geys en Maëlia Claude Van Den Eynde, nog de bronzen plak weg, ten nadele van Maëlia. Ook daar was Ella terecht blij en trots op haar chrono van 24”74, een tijd waarmee ze in de jaartabel 2026 opklimt naar positie 4. In die 200m-finale raasde Maya Wintquin wederom naar een gouden topchrono van 23”86, goed voor de 3° tijd ‘aller tijden’ in België.
Voor de enige gouden plak die ROBA wist te bemachtigen mochten we gaan aankloppen bij Fien, en dat op het 100mH-nummer. In de reeksen liet ze al weinig hoop neerdwarrelen bij de concurrentie, en 3u later, in de finale, bleek Fien nog niet aan het eind van haar bobijntje te zijn, want met een machtig persoonlijk record van 13”72 gaf ze Hélène Deckers en Emelynn Squiflet alweer het nakijken. Machtig mooi om zien is de overgang van volle inspanning naar spontane ontlading van vreugde, en dat na een microseconde het scorebord te hebben gezien … bijzonder … Dikke merci, beste Fien en Ella, voor jullie sportieve hoogstandjes en de daaraan gekoppelde clubuitstraling !
Ondertussen gebeurde er van alles op het middenterrein aan de diverse kampnummerstanden. Zo zagen we Mats Smeyers het beste van zichzelf geven in de kogelring, met 11m39, en aan de speerstand, 38m71, en hij had de brute pech dat beide nummers over 2 dagen werden verdeeld, dus tweemaal op en af de taalgrens over. Mats kan in ieder geval terugblikken op een zeer fraaie zomercampagne, met daarbij flinke verbeteringen van zijn PR-scores. Ook onze spurter Floris Wouters, hier een 12”23 op de 100m met 1,9m/sec tegenwind, mag trotsvol terugblikken op zijn eerste echte zomer, waarbij hij een vaste waarde is geworden binnen onze cadetten-lichting.
Hetzelfde geldt voor Britt Vernelen, hier 4m85, wiens hoogtepunt voorbije zomer haar optreden was tijdens het KVV, waar ze een 5m16 liet optekenen. Zulke atleten moeten we koesteren, want de natuurlijke uitstroom richting junior-leeftijd is dit jaar pittig, en of we willen of niet, tegen april 2027 moeten we toch alweer een nieuw ‘beker Van Vlaanderen-team’ in mekaar boksen. Daarbij kunnen we bijvoorbeeld niet meer gaan aankloppen bij Bette Van Rompuy, hier knap 7° in de speerwedstrijd met een PR-worp van 33m84, want zij maakt de overgang naar de juniorslichting. Al bij haar eerste worp zagen we ze deze afstand binnenhalen, met een kort vreugdedansje bovenop. Ook Noa D’Hollander, die eind juli in Tienen een 35m36 liet optekenen, wist de top-8 binnen te dringen (dus ook 3 extra pogingen), maar die afstand van in de suikerstad zat er ditmaal, 32m93, niet in.
Wie ook junior wordt is Hanne Smit, en dat is voor ons scholierenteam natuurlijk ook een aderlating. Hier werd ze alvast 5° aan de polsstokstand, met een sprong van 2m90. Al het gewicht zal dus in 2027 op de schouders komen te liggen van de 1 jaar jongere Kaat Deckers, die hier op een 2m60 uitkwam, nadat ze ook al de 400m H had afgewerkt in 71”51. Met die chrono hield ze trainingsgenote Finn De Coster, 73”77, achter zich.
Voor een aantal onder de hierboven vernoemde jonge beloften vormt het voorprogramma van de Memorial nu de volgende uitdaging, en finaal zal het seizoen afgerond worden op het Belgisch kampioenschap aflossingen, zondag 20/9, in Kessel-Lo. Het worden nog 2 schitterende momenten voor tal van deze opgroeiende atleten !
Rudy